De scène illustreert een aflevering in het Oude Testament (Eerste Boek van Samuël) waarin David zich verzet tegen koning Saul. Na zijn overwinning op de Filistijnse reus Goliath wordt de jonge herder verheven tot de rang van leider van Sauls legers. Snel wordt de koning gewonnen door jaloezie en gekweld door angst. David, een verloren zoon van de harp, wordt door God geroepen om Saul te sussen. Juist op dit moment staat de gravure van Lucas van Leiden voor: Saul, verduisterd door jaloezie, luistert naar het spel van David. Vervolgens zal de koning de intentie hebben om een poging te doen in het leven van de jonge herder, een bedreiging die al is gesuggereerd door de graveur die in de handen van Saul een speer op David legt. 

De scène ontvouwt zich in een alleen voorgestelde ruimte, gekenmerkt door een donkere en schone achtergrond, waar de troon van Saul verschijnt als het enige duidelijk herkenbare element. Op de voorgrond zit de koning, licht gekanteld, in een houding van vermoeidheid en melancholie. Hij draagt een rijke roze jas bekleed met bont en een oosters hoofddeksel, een teken van zijn koninklijke status. In zijn hand houdt hij een lans gericht op de harpspeler. Zijn donkere en peinzende blik straalt de innerlijke onrust uit die hem bewoont. Hij staart de toeschouwer strak aan: hij nodigt hem uit om deel te nemen aan de scène en laat hem kennismaken met het schilderij. 

Links van hem is David, een kalme jongeman met een zacht gezicht, de muzikant die harp speelt. Tussen de koning en de herder vinden twee figuren plaats die in gesprek zijn, de ene in het rood gekleed en de andere met een blauwe kap.