Charles-François Grenier de Lacroix, ook wel bekend als Lacroix de Marseille, werd rond 1700 in Marseille geboren en is een van de belangrijkste figuren uit de 18e-eeuwse Franse zeeschilderkunst. Hij werd opgeleid in de traditie van Claude-Joseph Vernet, met wie hij zijn verblijf in Italië deelde, en ontwikkelde een schilderstijl die gekenmerkt wordt door imaginaire havengezichten waarin licht, sfeer en evenwicht in de compositie een essentiële rol spelen. Zijn werk, dat tijdens zijn leven zeer gewild was bij Franse, Italiaanse en Duitse kunstliefhebbers, getuigt van een perfecte synthese tussen natuurwaarneming en het klassieke ideaal dat hij uit het Italiaanse landschap had overgenomen.

Deze compositie behoort tot de groep werken uit zijn volle rijpheid, die in de jaren 1760 werden uitgevoerd. Het leidt de blik van de voorgrond naar de horizon via een opeenvolging van perfect op elkaar afgestemde vlakken. Links omlijst een imposante boom met door de wind geteisterde takken een rotsachtige kustlijn die wordt gedomineerd door een versterkte toren. Verschillende figuren – vissers, reizigers en zeelieden – brengen de kust tot leven, waarna de compositie uitmondt in een uitgestrekte havenbaai waar grote zeilschepen varen, terwijl op de achtergrond een citadel, een vuurtoren en de silhouetten van een in licht badende havenstad te zien zijn.

Net als in zijn mooiste werken probeert Lacroix geen herkenbare locatie weer te geven, maar creëert hij een fantasiebeeld van een haven, waarbij hij elementen die geïnspireerd zijn op de Italiaanse en Provençaalse kusten vrijelijk combineert om een ideaalbeeld van de Middellandse Zee te scheppen. De architectuur, de reliëfs en de bewegingen van de figuren maken deel uit van een zorgvuldig uitgewerkte enscenering waarin elk element bijdraagt aan de harmonie van het geheel.

Het licht vormt het ware onderwerp van het schilderij. De subtiel gemodelleerde wolken laten een zilveren glans door, die zich verspreidt over het kalme water van de haven en de gebouwen hult in een uiterst zachte sfeer. Deze beheersing van atmosferische effecten, gecombineerd met een subtiel palet van grijstinten, blauwtinten en goudkleurige okertinten, onthult het volledige talent van de kunstenaar in de interpretatie van lichtvariaties, een directe erfenis van de traditie van het klassieke Italiaanse landschap.

De kwaliteit van de tekening, de verfijning van de figuren, de weergave van het gebladerte en de bijzonder zorgvuldige uitvoering van de schepen getuigen van een werk dat tot stand kwam in een periode waarin Lacroix zijn kunst volledig beheerste. De signatuur „De Lacroix / 1768”, linksonder aangebracht, bevestigt dat het werk in deze bijzonder vruchtbare fase van zijn carrière is gemaakt.

Qua stijl vertoont dit werk sterke overeenkomsten met belangrijke meesterwerken uit openbare collecties, met name *Marine de nuit* en *Soleil couchant sur un port* uit het Musée des Beaux-Arts in Dijon, *Scène portuaire au coucher du soleil* uit het Dallas Museum of Art, en *The Villa of Maecenas at Tivoli* uit het Bode-Museum in Berlijn. Deze werken getuigen van hetzelfde streven naar evenwicht tussen architectuur, landschap en licht, evenals van die serene sfeer die kenmerkend is voor Lacroix uit Marseille.